Prasy brykietujące do brązu – zastosowanie w przemyśle i opłacalność inwestycji

Wióry powstające podczas toczenia, frezowania lub wiercenia elementów z brązu zajmują dużo miejsca, zatrzymują chłodziwo i trudno je efektywnie zagospodarować. Pozostawienie ich w luźnej postaci zwiększa koszty magazynowania, transportu i obsługi odpadu, a jednocześnie może obniżać wartość odzyskiwanego metalu.

Prasy brykietujące do brązu zagęszczają luźne wióry pod wysokim ciśnieniem, tworząc zwarte brykiety łatwiejsze do przechowywania, przewożenia i ponownego przetopu. Technologia znajduje zastosowanie przede wszystkim w zakładach obróbki metali, odlewniach, przedsiębiorstwach produkcyjnych oraz firmach zajmujących się odzyskiem surowców.

Najważniejsze informacje z artykułu

• Zagęszczanie wiórów ogranicza ich objętość i pozwala lepiej wykorzystać powierzchnię magazynu.
• Podczas prasowania możliwe jest odzyskanie części chłodziwa pozostającego na materiale.
• Zwarty brykiet jest łatwiejszy do transportowania, ważenia, dozowania i przekazywania do przetopu.
• Opłacalność urządzenia zależy m.in. od ilości powstających wiórów, ich czystości oraz kosztów obecnego sposobu zagospodarowania.
• Parametry maszyny należy dobrać po analizie konkretnego materiału, ponieważ różne gatunki brązu mogą zachowywać się inaczej podczas zagęszczania.

Spis treści

1. Gdzie wykorzystuje się brykieciarki do brązu?
2. Jak przebiega zagęszczanie wiórów?
3. Co zakład zyskuje poza oszczędnością miejsca?
4. Kiedy prasa do brązu zaczyna się opłacać?
5. Jak obliczyć okres zwrotu z inwestycji?
6. Jak dobrać maszynę do rodzaju odpadu?
7. Jakich błędów uniknąć przed zakupem?
8. FAQ.

 

Gdzie brykieciarki do brązu przynoszą największe korzyści?

Brykieciarki do brązu są szczególnie przydatne w zakładach, w których regularnie powstają jednorodne wióry po obróbce skrawaniem. Największy potencjał oszczędności pojawia się tam, gdzie materiał jest produkowany przez wiele godzin dziennie, a pojemniki z luźnymi wiórami szybko się zapełniają.

Urządzenia można wykorzystać m.in. przy produkcji tulei, łożysk ślizgowych, pierścieni, armatury, elementów pomp i części dla przemysłu maszynowego. Proces sprawdza się także w odlewniach prowadzących własny obieg materiału. Brykiety mogą być wówczas łatwiej dozowane do wsadu, o ile ich skład i poziom zanieczyszczeń odpowiadają wymaganiom procesu topienia.

O zasadności inwestycji nie decyduje sama branża, lecz strumień odpadu. Zakład wytwarzający kilka ton wiórów miesięcznie może odczuć korzyści znacznie szybciej niż firma, w której materiał pojawia się jedynie podczas sporadycznej realizacji zamówień.

Jak brykietowanie brązu zmienia luźne wióry w surowiec do ponownego wykorzystania?

Brykietowanie brązu polega na podawaniu rozdrobnionego materiału do komory, a następnie jego hydraulicznym sprasowaniu bez konieczności stosowania lepiszcza. Odpowiednio wysokie ciśnienie powoduje połączenie wiórów w zwarty element o powtarzalnym kształcie.

Materiał może być dostarczany do zbiornika ręcznie albo za pomocą przenośnika współpracującego z linią obróbczą. Następnie układ podający kieruje określoną porcję do komory prasowania. Po zakończeniu cyklu gotowy brykiet zostaje wypchnięty, a maszyna przyjmuje kolejną partię.

Jeżeli wióry są pokryte emulsją lub olejem obróbkowym, podczas zagęszczania część cieczy zostaje oddzielona. Odzyskane medium można skierować do filtracji i – po potwierdzeniu wymaganych parametrów – ponownie wykorzystać. Rzeczywista skuteczność odzysku zależy od rodzaju chłodziwa, postaci wióra, stopnia jego rozdrobnienia i ustawień prasy.

Co zakład zyskuje poza ograniczeniem powierzchni magazynowej?

Zagęszczenie odpadu zmniejsza liczbę pojemników potrzebnych do jego przechowywania i częstotliwość odbiorów. Równie istotne są jednak porządek w strefie produkcyjnej, prostsza logistyka oraz ograniczenie strat cieczy procesowych.

Luźne, sprężyste wióry szybko wypełniają kontener, mimo że rzeczywista masa zgromadzonego w nim metalu jest niewielka. Po sprasowaniu w tej samej przestrzeni można przechować znacznie więcej surowca. Ogranicza to liczbę przejazdów wózków, wymian pojemników i transportów zewnętrznych.

Warto wiedzieć: brykietowanie nie usuwa z wiórów obcych metali, ścierniwa, tworzyw ani pozostałości środków chemicznych. Jeżeli partie różnych stopów zostaną wcześniej wymieszane, prasa jedynie zagęści zanieczyszczony materiał. Dlatego segregację należy rozpocząć już przy obrabiarce.

Kiedy prasa do brązu staje się ekonomicznie uzasadniona?

Prasa do brązu może być opłacalna wtedy, gdy oszczędności logistyczne, odzysk chłodziwa i lepsze warunki sprzedaży surowca przewyższają koszty zakupu oraz eksploatacji urządzenia. Ocena powinna uwzględniać pełny bilans procesu, a nie wyłącznie cenę odbioru jednej tony odpadu.

Znaczenie ma miesięczna masa wiórów, liczba odbiorów, koszt wynajmu kontenerów, czas pracy operatorów oraz powierzchnia zajęta przez magazynowanie. Do kalkulacji warto dodać także ilość cieczy traconej wraz z odpadem. Nawet niewielki odzysk chłodziwa może dać zauważalny efekt finansowy, jeżeli produkcja jest prowadzona w sposób ciągły.

W firmach przetapiających własny materiał dodatkową korzyścią jest możliwość stabilniejszego dozowania wsadu. Trzeba jednak wcześniej sprawdzić, czy gęstość, skład i wilgotność brykietów odpowiadają wymaganiom pieca.

Jak policzyć okres zwrotu bez zawyżania potencjalnych oszczędności?

Najpierw należy zestawić obecne koszty gospodarowania wiórami z przewidywanymi kosztami po wdrożeniu maszyny. Najbezpieczniej oprzeć wyliczenie na danych z kilku lub kilkunastu miesięcy, aby uwzględnić wahania produkcji.

Przykładowo zakład wytwarzający 25 ton wiórów miesięcznie uzyskuje po sprasowaniu o 0,30 zł więcej za kilogram czystego materiału. Sama różnica w warunkach odbioru wynosi wtedy 7500 zł miesięcznie. Do tej kwoty można dodać oszczędności na transporcie i odzyskanym chłodziwie, a następnie odjąć koszty energii, serwisu, części eksploatacyjnych oraz pracy personelu. Podane wartości są przykładem obliczeniowym – rzeczywiste stawki trzeba potwierdzić u odbiorcy surowca.

Prosty model kalkulacji powinien obejmować:

• przychód wynikający z wyższej wartości przygotowanego surowca;
• mniejszą liczbę odbiorów i niższe koszty transportu;
• wartość odzyskanego oleju lub emulsji;
• koszty energii, obsługi i konserwacji maszyny;
• cenę zakupu, instalacji oraz wyposażenia dodatkowego.

Okres zwrotu można oszacować, dzieląc całkowity koszt wdrożenia przez średnią miesięczną korzyść netto. Wynik będzie miarodajny tylko wtedy, gdy nie założy się maksymalnej wydajności urządzenia przy każdej zmianie i stałej ceny surowca przez cały okres eksploatacji.

Jak dobrać wydajność maszyny do ilości i postaci wiórów?

Wydajność prasy powinna odpowiadać rzeczywistemu strumieniowi materiału oraz rytmowi produkcji. Zbyt małe urządzenie może tworzyć zator w odbiorze odpadu, natomiast przewymiarowana instalacja niepotrzebnie zwiększy koszt inwestycji.

Podczas doboru analizuje się nie tylko kilogramy wiórów powstające w ciągu godziny. Liczą się również ich długość, sprężystość, wilgotność, skład stopu, ilość chłodziwa i obecność drobnych frakcji. Długie, splątane wióry mogą wymagać wcześniejszego rozdrobnienia, a materiał dostarczany z kilku obrabiarek – systemu automatycznego transportu i buforowania.

Przed zamówieniem warto wykonać próbę na reprezentatywnej partii odpadu. Test pozwala określić osiągalną wydajność, stabilność brykietu, poziom odzysku cieczy i zachowanie materiału po opuszczeniu komory. Na tej podstawie producent może dobrać siłę prasowania, średnicę brykietu, pojemność zbiornika oraz sposób podawania.

Jakich błędów uniknąć przed wdrożeniem prasy?

Najczęstszym błędem jest zakup urządzenia na podstawie katalogowej wydajności bez zbadania własnych wiórów. Parametr podany dla jednego rodzaju materiału nie musi zostać osiągnięty przy innym stopie, kształcie odpadu lub większej zawartości chłodziwa.

Należy również zaplanować drogę materiału od obrabiarki do zbiornika oraz sposób odbioru brykietów. Sama maszyna nie rozwiąże problemów, jeżeli operatorzy nadal będą mieszać gatunki metalu albo wrzucać do pojemników czyściwo, fragmenty narzędzi i inne odpady.

Pro tip: już na etapie projektu warto przewidzieć miejsce na pojemnik na odzyskaną ciecz, dostęp serwisowy i możliwość bezpiecznego czyszczenia. Dobrze zaplanowane stanowisko skraca obsługę i ułatwia utrzymanie czystości wokół urządzenia.

FAQ

Czy każdy rodzaj wiórów z brązu można sprasować?

Możliwość zagęszczenia zależy od składu stopu, kształtu wiórów, ich czystości i zawartości cieczy. Przed doborem urządzenia najlepiej przeprowadzić próbę na materiale pochodzącym bezpośrednio z danego zakładu.

Czy wióry trzeba rozdrobnić przed podaniem do maszyny?

Krótkie i sypkie frakcje często można podawać bez dodatkowego przygotowania. Długie, skręcone lub splątane wióry mogą wymagać zastosowania rozdrabniacza, aby zapewnić równomierne zasilanie komory.

Czy odzyskane chłodziwo można od razu zawrócić do obrabiarki?

Nie zawsze. Ciecz powinna zostać przefiltrowana i skontrolowana pod kątem zanieczyszczeń, stężenia oraz pozostałych parametrów wymaganych przez proces technologiczny.

Czy brykiety z brązu można przetapiać we własnym zakładzie?

Tak, jeżeli ich skład, czystość i pozostała zawartość cieczy odpowiadają wymaganiom konkretnego pieca. Warunki wykorzystania brykietów należy uzgodnić z technologiem odpowiedzialnym za proces topienia.

Ile trwa wykonanie urządzenia dopasowanego do zakładu?

Termin zależy od zakresu projektu, dostępności podzespołów i poziomu automatyzacji. Niewielkie realizacje mogą wymagać kilku tygodni, natomiast rozbudowane układy z transportem materiału, sterowaniem i wyposażeniem specjalnym powstają dłużej.